Herkenning

Met een schok las ik in juni 2012 de eerste zinnen van een artikel in de VPRO gids over de komende uitzending van Labyrint Radio, waarin onder andere Richard zijn verhaal zou vertellen. Ik wist meteen zeker dat hij precies hetzelfde had als ik. Heel bijzonder omdat ik nog niet iets over dat bijzondere verschijnsel had gelezen of gehoord en ik er nog nooit met iemand over had gepraat. Ik zou ook niet geweten hebben hoe ik het onder woorden had moeten brengen. En hier was iemand die dat wel deed.

Ik heb natuurlijk naar de uitzending geluisterd. Met kippenvel. Nog tijdens de uitzending ben ik achter de computer gaan zitten om een eerste reactie te mailen:

Ongelofelijk om vanavond het verhaal van Richard te horen in Labyrint Radio. Zijn verhaal is voor mij heel herkenbaar. Ik heb hetzelfde, ook sinds mijn jeugd en ik heb er ook nooit met iemand over gepraat, waarschijnlijk omdat ik niet zou weten hoe ik het had moeten uitleggen. Je leert er inderdaad mee leven en het is een deel van mijn leven geworden. Ik ga er niet onder gebukt, het is hoogstens soms lastig. Vroeger had ik er meer last van.

Ook bij mij draait mijn oriëntatie soms een kwart slag, dus niet 180 graden zoals ook ter sprake kwam in de reactie van Martha.
Tegenwoordig heb ik het minder vaak dan vroeger, maar het komt nog wel af en toe voor.
Ik ben 59 jaar. Ik herinner me een duidelijk voorbeeld waar het vroeger altijd voorkwam: de Markt in Den Bosch, de stad waar ik opgegroeid ben. Als ik linksom over de Markt naar bijvoorbeeld het stadhuis loop, dan is mijn oriëntatie als ik daar aankom anders dan wanneer ik rechtsom naar het stadhuis loop. Ik was me er min of meer van bewust dat dat iets te maken had met het feit dat de Markt een driehoekig plein is, maar ik had geen idee hoe en waarom. Als ik zo’n plein helemaal zou rondlopen, dan is de verdraaiïng onontkoombaar. Bij rechthoekige pleinen niet, hoewel het ook daar incidenteel kan voorkomen.

In het verhaal van Richard herken ik ook het schudden met het hoofd om weer terug te komen in de juiste oriëntatie. Dat was ik bijna vergeten. Tegenwoordig doe ik dat niet meer, waarschijnlijk omdat ik de juiste oriëntatie nu terug kan vinden door me die voor te stellen en me op dat beeld te concentreren. Maar als kind was dat schudden of heen en weer draaien inderdaad de methode om te proberen de juiste stand weer terug te krijgen.

Vreemd genoeg komt het verschijnsel ook nog steeds voor op plaatsen waar ik het niet zou verwachten. Bijvoorbeeld erg vaak als ik in de flat van mijn moeder op bezoek ben. Ze woont daar sinds een jaar of tien, dus het is niet de plek waar ik ben opgegroeid. De omgeving is behoorlijk rechttoe rechtaan, dus er lijkt geen ruimtelijke aanleiding te zijn voor het draaien van de oriëntatie. Maar vanuit haar flat kan ik in de verte wel het centrum van Den Bosch zien liggen, waarvan ik me dus goed herinner dat het daar vaak gebeurde en gebeurt. Ik heb geen idee of het feit dat het daar voorkomt daarmee te maken heeft, of misschien toch met de ligging of oriëntatie van het gebouw of wie weet omdat het me aan mijn jeugd doet denken als ik bij mijn moeder ben. Dat laatste denk ik niet, maar wie weet.

Ik weet niet of ik hier verder nog iets mee wil, maar ik vond het zo bijzonder om hier voor het eerst van mijn leven iets over te horen, dat ik het in ieder geval wilde melden.
Dank je wel voor je verhaal, Richard.

Een gedachte over “Herkenning

Reageer op dit artikel

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s