‘Ik wijs u wel de weg.’

IMG_9934Soms is het toch wel verrekte lastig, dat gedraai in de ruimte de hele tijd. Ik heb van die dagen dat het constant switcht. Vanmorgen liep ik op straat toen een oudere heer mij aansprak. Hij was op zoek naar een bepaald adres want hij was enigszins verdwaald. Hij was niet in het bezit van navigatieapparatuur want een mobiele telefoon, die had hij niet, bekende hij mij. Nou, ik ook niet. En op dat moment was bij mij net weer de boel zestig graden gedraaid, of negentig, daar wil ik van afwezen. ‘Ja hoor, ik wijs u wel de weg. Als u even een moment heeft meneer, ik moet even nadenken,’ zei ik. ‘Ik heb namelijk last van orientatiegedraai.’ ‘Oriëntatie wat?’ vroeg hij. ‘Dat is niet eenvoudig uit te leggen. Neemt het maar van mij aan.’ Hij gehoorzaamde en vroeg niet verder. Ik sloot mijn ogen en hief mijn hoofd ten hemel. Eens even kijken…. mijn zus woont zo, en deze straat heeft volgens mij dezelfde richting dus als ik nu aan haar huis denk….. Nee, het lukte niet. Dan maar een andere straat als voorbeeld. Mijn eigen straat! Waarom niet? Of zal ik de ringvaart oproepen, die ligt in dezelfde lijn vermoed ik…. ‘Gaat het wel goed met u?’ vroeg de wachtende heer bezorgd. Ik opende mijn ogen en gaf hem een geruststellend knikje. Daarbij kraakte mijn nek. Nu wiste de man een paar zweetdruppels van zijn bovenlip. Dat deed hij met een ouderwetse grote zakdoek, wit en aan de randen een donkerrode bies met een paar smallere biesjes ernaast die elkaar op de hoeken kruisten. Daar heb je dat lijnen-patroon weer, dacht ik. Altijd die richtingen en lijnen. ‘Mevrouw, ik kan het ook even aan een andere voorbijganger vragen hoor. Het is echt geen schande als u het niet weet. Ik waardeer uw moeite, dat stel ik zeer op prijs.’ ‘Ach nee, dat is niet nodig. Ik hoef alleen maar even terug te draaien en dan kan ik u in een handomdraai vertellen hoe u moet lopen.’ Het kwam er zelfverzekerd uit maar ik had het voorlopig nog niet voor elkaar. ‘Volgens mij moet u die straat daar aan de overkant in en dan….’ Ik dacht weer even na. We waren ondertussen niet meer met z’n tweeen maar met z’n drieen. Een besnorde man stond erbij en luisterde ernaar. ‘O, die straat!’ kwam hij plotsklaps tussenbeide. ‘Nou, dat kan ik u wel vertellen! U neemt de ….’ Op dat moment schoot het in mijn hersens (of beleving, hoe je het wil noemen) weer in de vertrouwde stand. ‘Nee!’ riep ik uit. ‘Bemoeit u er zich niet mee.’ En ik richtte mij weer tot de verdwaalde heer. ‘Ik kan u haarfijn uitleggen waar u moet zijn,’ gooide ik er opgelucht uit. ‘Nou vooruit dan maar, als u het beter weet, ik zou zeggen: doe u best. Ik ga weer verder, goedemorgen.’ En de man die zich er mee had bemoeid, verdween. De oudere heer keek hoopvol naar mij op. Hij was iets kleiner dan ik, vandaar. Ik zag het hele stratenplan ineens haarscherp voor me en begon hem uit de doeken te doen in welke richting hij zijn wandeling diende te vervolgen. ‘U gaat straks naar links, en dan neemt u de eerstvolgende rechts, dat is de straat hoe heet ‘ie ook alweer…’ En toen floepte ik weer uit mijn vertrouwde beeld en bleef ik vastzitten in mijn betoog. Een pijnlijke stilte volgde. Ik schoof wat met mijn schoen over de straattegel en keek ernaar. De heer maakte nu aanstalten van mij weg te lopen, dat zag ik aan zijn voeten. Ik durfde niet meer op te kijken. Vriendelijk, maar vol medelijden in zijn stem sprak hij: ‘Mevrouw, neemt u even een pauze, u bent overwerkt vermoed ik.’ En weg was hij. Er zat niets anders op dan mijn eigen weg te vervolgen. Maar waar moest ik ook alweer naar toe en hoe kwam ik daar?

Wandeling langs vijf hoeken en dan is de wereld verdraaid

Hoe de omgeving plots 90 graden gedraaid kan zijn.

Heeft u dat ook? Je loopt een rondje door de straten van je woonplaats of een andere bekende plaats en dan is het soms net alsof heel de omgeving enigszins vreemd overkomt. Net alsof de straat waar je eerder was, plots gedraaid is.

Al HEEL MIJN LEVEN loop ik met dit verschijnsel rond. Op bepaalde plaatsen in de mij bekende omgeving zit ik telkens met de moeilijkheid dat de omgeving plots 90 graden schijnt te draaien. Bij de andere stand voel ik me niet zo prettig en pas als ik thuis kom, slaat het ineens weer in de “goede” richting. Met flauwe bochten in de weg moet ik opletten anders is het net alsof ik rechtdoor ga. Ik neem de bocht niet op in mijn hersenen. En dan is de omgeving plots gedraaid en ligt het noorden ergens anders.

Nooit wilde ik daarover praten met anderen want het is nauwelijks uit te leggen. In juni 2012 ving ik enkele woorden op van een aankondiging van een radioprogramma op Radio 1. “Landkaart in mijn hoofd”, “90 graden gedraaid”, “andere belevenis van de omgeving”, “labyrint”, waren zo’n paar kreten, en onmiddellijk begreep ik waar het over ging. Direct ben ik gaan zoeken en kon enige tijd later de uitzending beluisteren. Ik kwam in contact met anderen die ditzelfde verschijnsel gewaar werden. Nu is er zelfs een website over dit onderwerp.

Nu ga ik proberen dit uit te leggen aan de hand van kleine kaartjes en enkele foto’s. Ik loop een klein traject van enkele honderden meter in mijn woonplaats en geografisch gezien heeft dit circuit vijf hoeken. Dit is kennelijk te veel voor mijn oriëteringsvermogen want bij de vijfde hoek is de omgeving gedraaid ten opzichte van mijn eerder vertrekpunt. Lees verder

1 Minuut

Van hieruit kan ik op twee manieren naar mijn huis; rechtsom waarbij ik aan de ene kant van de straat uitkom waar ik woon of linksom en dan kom ik aan de andere kant van de straat uit.

En dan gebeurt het; als ik rechtsom naar huis ga dan staat mijn huis anders dan dat ik linksom naar huis ga. Het huis, de straat, alles lijkt een kwartslag gedraaid. Lees verder